En daar is het vervolg op mn vorige blog al! Na veel vertraging kwamen Anna en ik aan in Jakarta. We hoorden van iedereen hele negatieve verhalen hierover en het schijnt erg gevaarlijk te zijn voor meisjes. Dus hebben we besloten om gelijk door te reizen naar Bogor, waar we Eline en Ingrid zouden zien! Na een busreis van 2 uur kwamen we aan in Bogor, maar die stad was 10x niks. Ik heb nog niet vaak gehad dat ik een stad echt niet leuk vond, maar het was hier heel erg arm, ontzettend vies, het regent er 300 dagen per jaar, het is een chaos van verkeer, en er zijn helemaal geen andere toeristen bijna, waardoor de lokale bevolking heel erg opdringerig is, en je constant aanspreekt. Oftewel, geen goeie eerste indruk! Maar daar zag ik wel eindelijk Eline weer na een half jaar, wat natuurlijk wel super leuk was!

De volgende dag hebben we besloten om gelijk een nachtbus te boeken voor diezelfde avond naar Yogjakarta. Wel hebben we ’s middags nog even de botanische tuin bekeken, waar Bogor bekend omstaat, maar ook dat viel erg tegen. Geen mooie bloemen etc wat je verwacht van een botanische tuin, maar alleen maar een park, zoals je die in Nederland ook genoeg hebt.

Toen was het ’s avonds tijd om verder te reizen naar Yogjakarta. In een minivan, een rit van 17 uren, op de achterbank gepropt met z’n drieën, en over een weg waar de helft uit miste, kortom niet de meest comfortabele reis die we tot nu toe gehad hebben! Maar ook dit hebben we weer overleefd, en gelukkig was Yogjakarta veel leuker dan Bogor. We zaten in een gezellig straat, met veel restaurantjes, en winkeltjes etc. Heel erg gezellig.

De volgende ochtend hebben we een scooter gehuurd, (Anna en Ingrid gingen met een minivan) en zijn we naar de Borobudur gereden, een Boeddhistische tempel. Na een rit van 2 uren kwamen we eindelijk aan. Maar de tempel viel helaas wel een beetje tegen. Het was super toeristisch, waardoor de hele tempel amper te zien was. Het nadeel was dat het allemaal lokale toeristen waren, die het maar al te leuk vonden om westerse toeristen te zien, en dus wilden ze allemaal met ons op de foto. (zie foto op facebook). Na een half uur aan één stuk door geposeerd te hebben, waren we er wel klaar mee, dus zijn we snel verder gegaan.

Op de scooter gingen we opzoek naar de Meripa vulkaan, want vanaf daar zou je een mooi uitzicht hebben op de Borobudur. Helaas hebben we de vulkaan nooit gedaan, maar het was wel een erg mooie rit door de natuur, dus zeker de moeite waard! Daarna zijn we doorgereden naar de Prambadan, een Hindoeïstische tempel. Deze was veel leuker dan en mooier dan de Borobudur. Veel minder toeristen, en veel meer te zien.

De volgende dag hebben we rustig aan gedaan, en zijn we met een bus naar het lava strand geweest, Parangtritis. We konden hier jammer genoeg niet zwemmen, omdat de golven 4m waren, en de stroming te gevaarlijk. Maar alsnog was het wel erg leuk om te zien.

Toen moesten we de volgende ochtend alweer afscheid nemen van Eline en Ingrid, want zij gingen weer terug naar Jakarta, en wij gingen door naar Bromo, een vulkaan in het oosten van Java. Eenmaal in het dorpje aangekomen bleek het er hartstikke koud te zijn, dus de volgende ochtend om 3 uur dik ingepakt de Jeep ingegaan, en naar het vieuwpoint gereden om de zonsopkomst te zien over de Bromo vulkaan. Ook hier was het weer veeeeel te toeristisch, maar het uitzicht was het waard. Het was echt super mooi! Hierna heeft de Jeep ons verder gereden naar de Bromo vulkaan, en moesten we nog 2 km lopen om de krater te zien. Wel erg vet!

De volgende dag moesten we weer om 3 uur ’s ochtends opstaan, want dit keer gingen we naar het ijen crater lake. Eerst een lange wandeltocht van een uur de berg op, maar het uitzicht was het waard! Vanaf de berg had je uitzicht op de krater van ijen, waar een super mooi helder blauw meer beneden is. En in de krater zijn allemaal mannen aan het werk, om daar de zwavel uit te hakken, en omhoog te brengen naar het berg. We zijn dus helemaal de krater in gelopen (weer zo’n drie kwartier) om de mannen aan het werk te zien. Geen idee hoe ze het daar de hele dag uithouden, want door de zwavelgassen wordt je echt bijna vergast. Het stinkt, je ogen prikken en je longen doen verschrikkelijk pijn. Dus na 10 minuutjes zijn we snel weer naar boven gelopen. Maar het was wel een super interessante en indrukwekkende tocht. Wij vonden het al zwaar om helemaal te lopen, moet je voorstellen met emmers zwavel van 20 tot 90 kg op je rug. Kortom een indrukwekkende dag.

En toen was het alweer tijd om Java te verlaten, en op de boot te stappen naar Bali, waar we vanmiddag zijn aangekomen in het dorpje Lovina. Hier eerst de komende dagen maar lekker uitrusten aan het strand na deze afgelopen drukke week!

Tot snel!